Waarom ik train
Op de IC en de spoedeisende hulp zag ik elke dag hoeveel verschil de eerste minuten maken. Of iemand op de werkvloer direct begint met reanimeren. Of een collega weet hoe je een bloeding stelpt. Of iemand gewoon rustig blijft en 112 belt met de juiste informatie.
In het ziekenhuis gaf ik jarenlang reanimatietraining aan collega's. Daar merkte ik hoe leuk ik het vind om kennis over te dragen, en hoe vaak BHV-trainers zonder medische achtergrond die diepgang missen. Dat verschil wil ik groter maken. Niet door je een handboek te geven, maar door je te laten oefenen tot je het kunt, en door je uit te leggen waarom je iets doet. Als je dat snapt, onthoud je het ook.
Cursisten geven mijn trainingen gemiddeld een 9,2. Wat ze het vaakst noemen: meer diepgang, en dat ik écht antwoord kan geven op hun vragen.
Aanvullende biografie volgt van Marcel. Hier komt zijn persoonlijke verhaal: opleiding, de ziekenhuizen en afdelingen waar hij werkte, en wat hij buiten het werk doet. Ook de historische foto uit zijn opleidingstijd komt hier.
Hoe een training bij mij voelt
- Persoonlijk. Ik geef elke training zelf en ben je aanspreekpunt. Geen tussenpersonen.
- Op jullie afgestemd. Ik begin vaak met de vraag: wat wil je vandaag leren? Daarna bouw ik de dag op rond jullie werkvloer, niet rond een vast script.
- Praktisch. Ongeveer een kwart uitleg, driekwart doen. Op de pop, met echte blusmiddelen, in je eigen gebouw als dat kan.
- Medisch onderbouwd. Ik vertel wat er in het lichaam gebeurt en waarom je dus zó handelt. Die vraag slaan de meeste trainers over.
- Rustig en geduldig. Op de IC leer je kalm blijven. Beginners en gevorderden in één groep? Prima. Iedereen krijgt de tijd. Fouten maken mag, liever nu op de oefenpop dan straks bij een collega.
Foto's uit de praktijk
Historische foto uit Marcels opleidingstijd in het ziekenhuis (Marcel zoekt deze op)